33 jaar

Het is voor vrouwen een leeftijd waar veel aan vast kleeft, zeker als je single bent. Ik zou wel een partner willen, en ik heb een kinderwens. Mijn biologische klok is aan het tikken en wat als…..

Ze vertelt tijdens ons gesprek dat ze haar droom leeft, een droom die ze al heel lang had. Ze woont in een land waar ze graag wil wonen, waar ze doet wat ze graag doet, waar het strand dichtbij is, waar ze kan sporten, en de zon vaak schijnt. Ze heeft vrienden, ook al mist ze haar familie. 

En er is ook verdriet. De kinderwens is al er al sinds ze zelf een kind was. Ze voelt een druk, vanuit die klok die steeds harder tikt. Maar is dat werkelijk waar de druk vandaan komt? Eierstokken zijn geen tijdbom, die het vrouwelijk lichaam een druk opleggen. Ze functioneren volgens de natuur en hebben een cyclus. Het is een gegeven dat ze op een bepaald moment geen eitjes meer produceren, en we als vrouw in de overgang gaan. Dat is geen druk, maar onderdeel van het ontwerp van vrouw-zijn. Net als dat de bladeren in de herfst van de boom vallen. Een boom zegt ook niet: ja, hallo, waar gaan mijn bladeren naartoe, ik wil niet kaal zijn. 

Dus waar komt die druk vandaan?

Ik vraag haar hoe het zou zijn als er geen kind komt, want beide weten we niet wat het plan is voor haar in dit leven. Misschien komt er op een dag een kind, maar misschien ook niet. We weten niet eens wat we vandaag allemaal gaan ontvangen, behalve wat we hebben opgeschreven in onze agenda, waarvan we denken dat dat gaat gebeuren. Vaak is dat zo, maar in mijn ervaring gebeurt er ook veel wat net even anders is, of totaal anders.

We praten over controle en willen weten, en dat we niet bepalen of we wel of geen kind krijgen, ook niet als je alle fertiliteitsbehandelingen doet, die er tegenwoordig zijn. En ja, je kan je eitjes invriezen, maar ook dat is geen garantie voor een kind.

En dan komen we uit bij de relatie met jezelf, want tja, daar heb je vandaag, nu in dit moment, invloed op. Hoe graag we ook uitstapjes maken naar de toekomst, en daar plaatjes en verwachtingen op plakken, is dit het enige moment wat er is. Of er nou wel of geen partner en/of kind komt, waarom niet vandaag starten met verder verdiepen van die relatie. Wat een geweldige basis is dat, als er dan straks een partner of kind komt. Dan hoef je daar geen verwachtingen op te projecteren, omdat wat je nu mist, steeds meer aan jezelf geeft. 

Uiteindelijk is dat het grootste gemis en verdriet: de connectie met onszelf, met wat we echt zijn, en waar we vandaan komen. Daar zit de rijkdom. En als die rijkdom wordt geleefd, van binnenuit, en er komt een partner of wellicht een kind, dan heb je niets nodig van die ander. Dat niet alleen, als we werkelijk die rijkdom leven, dan is het wel of niet krijgen van een kind beide okay. Wat het plan ook is en zal zijn, we weten dat we krijgen wat er nodig is, en niet wat we willen. 

En ja, die relatie met jezelf, dat is een spier die getraind mag worden, elke dag weer. En daar hoort, net als die boom, ook het loslaten bij. Die bladeren staan symbool voor alles waar we nog controle over denken te hebben, verwachtingen, ideaalbeelden, wat we willen of vinden recht op te hebben. Wat dat betreft is het elke dag een beetje herfst.